محو

یک دست بکشی

محو می شود

همین دل بستگی های مه آلود

یک نفس گرم می خواهد

می بینی ؟

همه اش بستگی دارد

به یک "ها"

مثل همان قلبی که می کشی

روی شیشه

وقتی حوصله ات سر می رود

حالا تسلیم روزهای کسالت بار

تسلیم عاشقی شده ای

قشنگ است ؟

باشد

یک نفس

یک "ها" ... همه اش را

محو خواهد کرد

ما مرده بودیم

 خیابان ها که آوار شدند

روی سرمرد همسایه

وقتی که زن برنگشت

ما مرده بودیم

برادرت که به مسلخ رفت

همسایه ها مرده بودند

خواهرت که پرپر شد

مردم مرده بودند

همیشه بودند کسانی که مرده باشند

تا "خرده مرگ های" این دور و بر

به چشم کسی نیاید

وما که به چشممان آمد

بال و پر ریخته

از این در به آن دیوار زدیم

و چه می دانستیم

پای این ستون تو را به آتش می کشند

پای آن ستون مرا گلوله می بنند

می بینی

دروغ گفته اند

از این ستون به آن ستون

فرجی نیست

 

شعر سپید

قافیه را که ببازی

کمی هم "شاعری" بدانی

شعر سپید میگویی

دلت که گرفته باشد

روزگارت که سیاه شد

شعر سپید هم نمیگویی

یک چیزی میگویی

مثل همین شعر

که شروعش با خودت است

تمام کردنش با خدا

یکی هم میخواند .. همدرت میشود

اسمت را میگذارد شاعر

فقط برای همین "کمی" رفاقتت با واژه ها

وگرنه همان  یک نفر هم نبود

لابد میرفتم روی دیوار مینوشتم

برای همین است شاعرم

که کسی مثل تو هست

راستی ...

کاش روزگارت سیاه نباشد

آخر این دنیا چقدر شاعر میخواهد ؟

زنی را زیسته ام

من زنی را زیسته ام

 روی حنجرهء مردی

که سال ها

نه به عاشقانه ای

که تنها به فریاد میلرزید

من زنی را زیسته ام

که با چرخش یک "قفل"

تمام زندگی اش واژگون میشود

چرا که ...

وحشتِ وجودِ مردی را به جانش می انداخت

که نگاهش

نه به مهر

که به خشم روی صورت زن پاشیده میشد

من زنی را زیسته ام

که سرش همیشه پایین بود

نه از شرم نوازش های مردش

 از وصله های نانجیبانه اش

که " ناجور" به شب و روزش دوخته بود

من زنی را زیسته ام

که سالها پیش مرده بود

و هرگز نمیدانست

نمیفهمید

که عشق

 این نیست

پیله

پیله  کرده است

دلم

به داشتنت

و هر بار که میترسم

از نبودنت

هزار پروانه

 در دلم

بال بال میزند