شعر سپید

قافیه را که ببازی

کمی هم "شاعری" بدانی

شعر سپید میگویی

دلت که گرفته باشد

روزگارت که سیاه شد

شعر سپید هم نمیگویی

یک چیزی میگویی

مثل همین شعر

که شروعش با خودت است

تمام کردنش با خدا

یکی هم میخواند .. همدرت میشود

اسمت را میگذارد شاعر

فقط برای همین "کمی" رفاقتت با واژه ها

وگرنه همان  یک نفر هم نبود

لابد میرفتم روی دیوار مینوشتم

برای همین است شاعرم

که کسی مثل تو هست

راستی ...

کاش روزگارت سیاه نباشد

آخر این دنیا چقدر شاعر میخواهد ؟

زنی را زیسته ام

من زنی را زیسته ام

 روی حنجرهء مردی

که سال ها

نه به عاشقانه ای

که تنها به فریاد میلرزید

من زنی را زیسته ام

که با چرخش یک "قفل"

تمام زندگی اش واژگون میشود

چرا که ...

وحشتِ وجودِ مردی را به جانش می انداخت

که نگاهش

نه به مهر

که به خشم روی صورت زن پاشیده میشد

من زنی را زیسته ام

که سرش همیشه پایین بود

نه از شرم نوازش های مردش

 از وصله های نانجیبانه اش

که " ناجور" به شب و روزش دوخته بود

من زنی را زیسته ام

که سالها پیش مرده بود

و هرگز نمیدانست

نمیفهمید

که عشق

 این نیست

پیله

پیله  کرده است

دلم

به داشتنت

و هر بار که میترسم

از نبودنت

هزار پروانه

 در دلم

بال بال میزند

بی خوابی

به هوای تو

برای یک لحظه بودنت

دلم را

که هیــــــــــچ

سرم را هم به باد داده ام

آنقدر بی تو گذشتم

از این لحظه ها

 که دیگر باشی یا نباشی  

 دنیا را هم آب ببرد

مرا خـــــواب ...

 که نه !

یک دنیا

" بی خوابی" برده است

هم قد

هرچقدرهم به گردنت آویزان شوم

نه تو اندازهء دلتنگی هایم میشوی

نه قد من به بی حواسی هایت میرسد

اینطور نمیشود                    

باید یک فکری به حال این

بی قوارگی های عشقمان بکنم

به تن هر دویمان زار میزند