اتفاق

حادثه
يعني تو بيايي
فاجعه
يعني من نباشم
تو نمي آيي
من هم نمي روم
معجزه همين است
اتفاقي كه قرار نيست .
بيفتد

خلق

خلق تو را تنگ كرده ام
اگر
و خلقم كه باز نمي شود
تقصير تو نيست
دستم كوتاه است
و باز درازتر از پاهايم
بر مي گردم
بر مي گردم
هر بار
تو را مي بينم
كوتاه ...

و دنيايي در من بنا مي شود
دنيايي در من ويران
و اين چند روزها
مرا ياد خدا مي اندازد
كه عاشق شد و ساخت
و او
خدا بود لابد
و دستش مي رسيد به عشق
من اما خدا نيستم
و دستم به تو نمي رسد
زورم اما
عجيب به خودم مي رسد
خدا نيستم
فهميده ام
بندهء تو ام
آن وقت هر بار كه مي بينمت
فقط در چند روز
مرا خلق مي كني
و من
مثل بنده اي نا شكر
در چند لحظهء دلتنگ
ويران مي شوم

تلفن

فكر مي كنم
به باجهء تلفن
و دست هايم عرق كرده است
نبض يك عشق ساده

در من لگد مي زند
تو
همان اندازه
پر شوري
و شبيه روزهاي دور
ساده ...
بيتابم
به قدر لحظهء بلعيدن سكه
در گلوي سرد گوشي
و صدايي كه مي گويد
عشق
آن سمت من نشسته ست
تو همان اندازه نزديكي
من همان اندازه دلتنگم

روزنامه

روزنامه ها
از كدام روز مي نويسند
من
بي صدا ترين حادثه ها را
هر شب ثبت مي كنم

با خاك يكسان مي شوم
موج اندوه مرا مي گيرد
و آنقدر ماتم بر سرم باريده ست

كه دنيا بايد
عزاي عمومي اعلام كند

شما روزنامه ها
اگر راست مي گوييد
يكي را پيدا كنيد
حادثه را از چشم هاي من ببيند
و  دنبال خبر كه مي رود
به اين خطر
دل بدهد

کافر

تو را مي پرستم
بدون مسجد
بدون معبد
هيچ پيامبري
تو را نمي شناسد
هيچ خدايي ...
تو را
من
كافر شده ام
كه ديگران را
رها كنم به راهي راست
و در سمت چپ پيكره ام
از تو ، بي شريك
براي خودم
بتخانه اي بسازم

گلوله ها

گــــلوله ها
دروغ نمی گویند
به سمت تو می آیند
تو را می شناسند
و آنجا می نشینند که باید ...
مــــــــــن
از گلوله ها کمترم
به در و دیوار تو می کوبم
به دلت نمی نشینم
و چـــــــــــقدر خالی
تـــــــــمام می شوم

گلوله ای
عشقی
که عمــــــــل نکند
هیــــــــــچ داستانی
نخواهد ساخت

اندوه

اندوه
ديوار كهنه اي ست
بي پنجره
پنجره اي
رو به بن بست
بن بستي
بدون نام
نامي
كه من نيستم
در گلوي تو

اندوه
منم
بي پنجره
بي نام
بي تو
كه تمام ديوارهاي كهنهء دنيا
در گلويم
ترك خورده اند

زن ها که می جنگند

موهاي زن
خيلي بلند بود
شبيه بختش
آنقدر پيچيد
دور دست مرد
تا دست مرد
كوتاه شد
موهاي بلند زن
به عمر كوتاهش نرسيد
به داد بختش نرسيد
اما

به داد خيلي ها رسيد

جاده

جـــاده ها
بـــي بدرقه مي روند
بــــدون استقبال
بر مي گردند
تـــو
بي بدرقه هم
با استقبال
مي روي

مي روي
تا برنگردي

تهمت

سالهاست
فهميده ام
هيچ شعري
مرا شاعر نمي كند
و هيچ غير از تويي
مرا عاشق

حالا تو هستي

من شبيه عاشق ها
مي نويسم
آن وقت
اين مردم
تهمت شاعري
به من مي زنند

پاییز

مرداد ندارد
اين پاييز
تو را كه دارد
هنوز

تو باش

چشم هايت را ورق بزن
فصل ها عوض شوند
پيك را
در دست هاي مردانه ات
بچرخان
هوا تازه شود

نگاهم كن
شايد
جايي در من
تعطيلي اتفاق بيفتد

سالنامه ء من
به طرز غريبي
از احوال تو
شكل مي گيرد

حالا شنيده ام
كه باد مي آيد
چندي ست
در استكان خالي تو !
لابد
پاييز است ديگر ...

مسافر

بوي چمدان مي دهي
و غربتي
شبيه آخرين راهروي فرودگاه
در نگاهت مرا مي كشد

حرفهايت
مثل تابلوي اعلام پرواز
تكليف خودش را نمي داند

مسافر بدبختي هستم
كه از مبدا تو رانده
از مقصدت مانده ام

باش
وقتي كه بايد !
آدم ها گاهي
سر همين گيجي ها
از خير رسيدن
گذشته اند ...

تناسخ

در من تبری هست
که مرا قطع خواهد کرد
در من درختی
كه مرده ست

تناسخ
سالهاست
در من

اثبات شده است

کابوس

تو
وصلهء نا جوري هستي
كه به روزهايم مي دوزم
شب ها
" چهل تكه" ام را
روي سر مي كشم
و مي ميرم
هزار و چند كابوس ديگر
تمام مي شوي
زندگي ؟

خراب شده

من
  با خودم
 با عشق
 دسته جمعي
خودكشي مي كنيم
ديوارها با من حرف مي زنند
 تو با من
من با سكوت

لب هايم را دوخته است
 اين خرابه
 با  سوزن هایی
که آدمها " باید"
 اما نزدند به خودشان

دست هايم قطع مي شوند
 مي افتند كنار تنم
اين دست ها
حتما مال مرگ بودند
 وگرنه دستي كه تو را سمت من نَكشد
كه نمي كِشد

  فــــــقط مرا مي كُشد

چقدر غريبه ام
 خيابان /با کوچه
 با شهر / شعر
  من / تو
 با منِ بي تو در اين خيابان
 منِ بي تو در اين شهر
 اين شعر
چقدر سيل باريدم و گل گرفتم
در خودم

من بارها
بی دست
 بی عشق
 بدون تو
 تنهاي تنها
خودكشي كرده ام
و اين " خراب شده "
مرا هر شب
 رأس ساعت بي تويي
 به خيابان حواله مي دهد

خـــــالی

خيابان
از تو خالي

نيمكت ها
از من و تو

چشم آدم ها خالي

حتي
دهان من از حرف

دلم اما
_ تا دلت بخواهد _
پر است
جاي همهء
اين ها ...

مبتلا

بس كه عاشق است
مرا نمي بوسد
مي گويد مبتلا مي شوم

بس كه عاشق ام
باورش می کنم

كار از كار گذشته ست
من
از آنچه او خيال مي كند
حتي
خوش باورترم

اسطوره

آماده ام زندگي كنم
يا بميرم
تنها اگر
تو فرمان دهي

حالا بيا
كنار سرزميني
كه فتح كرده اي
آرام بگير
تب جنگ گرفته اي
و شهر تسليم است

دست و پاي عشق را
بسته اند
و دنيا از چهار گوشهء زخمي
آويزان است

سپيد بختي
در شام آخرهاي زيادي
با مردمان دلداده
خداحافظي كرده ست

ديوانه نيستند اينها
كه سر خود را به باد داده اند
به نام عشق !

هيچ كس نمي فهمد
صبحدم روز بعد
آن چه
براي هميشه رفت
دل من بود

و از چهار چوب دنيا
آن كه مرا
به زمين آورد
دست هاي تو

و اين
عادت بد تاريخ است
كه اسطوره ها را
زودتر فراموش مي كند

وگرنه داستان تو را بايد
قرن ها تكرار كنند
سرداري كه مرا
بي جنگ
بي شمشير
تنها با دست هايش
فتح كرده بود

بزرگترها

بزرگتر ها
شلوغش مي كنند

او را نمي شناسم
به او كه مي رسند
به من " مي رسند "
من اما هيچ وقت
به عشق نمي رسم

صورتم را بند مي اندازند
من چنگ به بند دلم
گل انداخته ام
و چقدر سرخي به من آمده است
آنقدر كه تا سالها
صورتم را با سيلي
زيبا نگه داشت
مرد !

بزرگتر ها چقدر شلوغ مي كنند
قند مي سابند
مي سابند
دلم را
خودم را

اشك شور است
او مي خندد
غذا شور است
گريه مي كنم

پا جلو گذاشته اند
سفيد بخت شوم
پا در مياني مي كنند
نروم يك وقت
بختم سياه نشود

بزرگترها
ديگر برويد
بي زحمت
ميخواهم با اجازه تان
به زندگي " برسم "
مگر نمي بينيد
سر رفته است

خواب

خواب زياد ديده ام
و بارها پريده ام
آشفته ...
" خير باشد "

سالها بعد
تعبير خوابم كه تو بودي
فهميدم
لااقل
خواب كه مي بيني
زن بودن
چيز خوبي ست