دست های تو

هــــــــمیشه که نمی شود
بی دغدغه ماند
هــــــــــــمیشه که نمی شود
بی دلهــــــــــــره رفت

یک وقت دلت می خواهد
زمین و زمان
زیر و رو شود
و تو در دست هایش جا بشوی

ببین !

چه می ترسم
و چه دست های تو خوبند
حتی اگر دلم
ایـــــــــــــــن همه
زیر و رو  شود

هـــــــــــــمیشه که نمی شود
همه چیز داشت

آماده ام
همهء دلهره های زمین را
یک زمان
به من بدهند

هــــــــــــــــــمین دست های تو ...
بس است دیگر

بودنت

چقدر بودن تو خوب است 
و من چقدر باور نمیکردم
بودن کسی 
حتی برای گاهی
اینهمه خوب باشد 
این باورم بود

و چقدر خوب است که کسی بیاید
و باورهای تلخت را
به این سادگی
تنها با بودنش ...
از تو بگیرد

قـــــــــــرار

قـــرار نيست
كسي بفهمد

چرا جيغ ميكشم
و چند دقيقهء كر و لال
مثل يك بمب ساعتي
مرا
منفجر كرده است

قـــرار
كسي بفهمد
چرا گريه مي كنم
و چند ثانيهء پر جدال
مثل بالشي
روي صورت مقتول ...
صداي مرا خفه كرده ست

ما خيلي قرارها نداريم
مثل همهء قول هاي دنيا
كه نارس از دست مي روند
مثلِ ...
حواس آن مرد
كه جايي دور پرت شد
و زني كه قرار نبود
از چشم مردش بيفتد

مثل مــــن !
كه يك عمر بي قرارم
و هيچ كسي نفهميد
اما ...
صبر كن ببينم
مگر قرار نبود
تــــو
مثل كسي نباشي ؟

بود و نبود

يكباره بودي و
من
هزار بار زنده شدم
نكند نباشي و
من ...
هزار بار
جان بـــكنم

مـــــــــرداد

سوگند به حضور نجیبت 
مــــــــردادی من ...
 
دست سالنامه ها رو شد 
بس که از فصل ها گفتند
چه دروغ ...

و از روزگاری که می گذرد
به دروغ ...

تو آمدی
و من فهمیدم 
تابستان فقط نامی ست
که به فصل عشق داده اند ...

و روزگار ...
انگار تازه می گذرد 
بر مدار من !

و دلم را چیزی 
جز حضور تو 
خوش نمی کند 

حیـــــف 
که هیـــــــچ تقویمی
جهان را 
از بدو تو 
آغاز نکرده است 

حضرت علی

دردی ست در این دل که در این دیدهء تر نیست

ایـــن جامهء خـــونین به تنش رخت سفر نیست

بر خــــاک نشاندند ســـر و پیکر ســـرخش

از ضجه چه سود است ولی کار دگر نیست

این قصه چه تــــلخ است که ناحق بدرانند

حق مـرد و صد افسوس که این قصه به سر نیست

شــــاید هــــمه در عرش خدا اشک فشانند

این شب که چه تار است و در آن هیچ سحــر نیست

مرده ام ...

 یخ بسته ام

نه مثل این شهر ماتم زده

 که شاید

 امیدی باشد برای گرم شدنش

مثل اینکه مرده باشم

و دیگر

 هیچ کس

 به دیدنم نمی آید

خاک گرفته ام

نه مثل  پنجره ای

 که  شاید

 دستی

 غبارش را بگیرد

مثل اینکه

 با خاک

در آمیخته ام

و دیگر هیچ کس

مرا به خاطر نمی آورد

مرده ام

و تو هم انگار

 مرا فراموش کرده ای 

خاک شده ام

و انگار تازه فهمیده ام

که چرا میگویند

خاک سرد است

من ...

در دلت خاک شده ام

 تو         

 مرا فراموش کرده ای

و من چنان مرده ام 

که انگار

هرگز

" نبوده ام " ...

بر باد

آویزانم 
به بند دلت 
مرا جمع کن

تا بر باد نرفته ام

بهشت اینجا

آدمها

خدا را صدا می زنند

مرا آتش

تو را سنگ

       

و سنگشان را پدرم

سالهای سال

به سینه  زد

و گفت :

 / به خوش باوری /

بی گناه  که باشی

درهای جهنم بسته اند

و انگار نه انگار

اینجا

بهشت نیست ...