مبتلا

بس كه عاشق است
مرا نمي بوسد
مي گويد مبتلا مي شوم

بس كه عاشق ام
باورش می کنم

كار از كار گذشته ست
من
از آنچه او خيال مي كند
حتي
خوش باورترم

اسطوره

آماده ام زندگي كنم
يا بميرم
تنها اگر
تو فرمان دهي

حالا بيا
كنار سرزميني
كه فتح كرده اي
آرام بگير
تب جنگ گرفته اي
و شهر تسليم است

دست و پاي عشق را
بسته اند
و دنيا از چهار گوشهء زخمي
آويزان است

سپيد بختي
در شام آخرهاي زيادي
با مردمان دلداده
خداحافظي كرده ست

ديوانه نيستند اينها
كه سر خود را به باد داده اند
به نام عشق !

هيچ كس نمي فهمد
صبحدم روز بعد
آن چه
براي هميشه رفت
دل من بود

و از چهار چوب دنيا
آن كه مرا
به زمين آورد
دست هاي تو

و اين
عادت بد تاريخ است
كه اسطوره ها را
زودتر فراموش مي كند

وگرنه داستان تو را بايد
قرن ها تكرار كنند
سرداري كه مرا
بي جنگ
بي شمشير
تنها با دست هايش
فتح كرده بود

بزرگترها

بزرگتر ها
شلوغش مي كنند

او را نمي شناسم
به او كه مي رسند
به من " مي رسند "
من اما هيچ وقت
به عشق نمي رسم

صورتم را بند مي اندازند
من چنگ به بند دلم
گل انداخته ام
و چقدر سرخي به من آمده است
آنقدر كه تا سالها
صورتم را با سيلي
زيبا نگه داشت
مرد !

بزرگتر ها چقدر شلوغ مي كنند
قند مي سابند
مي سابند
دلم را
خودم را

اشك شور است
او مي خندد
غذا شور است
گريه مي كنم

پا جلو گذاشته اند
سفيد بخت شوم
پا در مياني مي كنند
نروم يك وقت
بختم سياه نشود

بزرگترها
ديگر برويد
بي زحمت
ميخواهم با اجازه تان
به زندگي " برسم "
مگر نمي بينيد
سر رفته است

خواب

خواب زياد ديده ام
و بارها پريده ام
آشفته ...
" خير باشد "

سالها بعد
تعبير خوابم كه تو بودي
فهميدم
لااقل
خواب كه مي بيني
زن بودن
چيز خوبي ست

دو سال

چاره اي نيست
جز اينكه
بخواهي دوستت داشته باشم

من
دو بار
سيصد و شصت و پنج روز
خوشبخت بوده ام
به اندازهء يك پرندهء گيج
وقت باز شدن پنجره

به قدر تنهايي هزار و سيصد و
چند ساله ام ...
باز هم دلهره ها كشيده ام
مبادا كه نباشي ...

تو از سر تنهايي
من از سر دلخوشي

فرقي هم نمي كند

تو چاره اي نداري
جز اينكه بخواهي
دوستم داشته باشي

مسافر

دختري كه گوشهء دلش را
قطار كشيد و برد
هنوز هم
به مسافري فكر مي كند
كه او را از كنار ريل بلند نكرد
مسافري كه حالا
يك دست داشت
دو چمدان
و بليط بخت آزمايي اش را
كه برنده نبود

به جاي
بليط قطاربرداشته بود

كسي نفهميد
مرد كجا پياده شد
اما دخترك
از بخت بد
روي ريل ها
با دلي
كه ديگر گوشه نداشت
از زندگي
پياده شده بود

چقدر می ماند

چند قرن دلتنگي مانده به تو ؟!
چند سطر شعر
چقدر گريه
چند برگ تقويم
چند قدم تا خيابان خانه ات
خانه ام ...
چقدر نفس تا تو

اصلا
چقدر از
من
مي ماند
بعد از همهء اين ها ...؟!

بحران

بــــــحران
آسماني نيست , آبي تر

دغدغه اي نيست
آب خوش
يك وجب جا با

يك مشت " آدم تر"

بدبختي اينجاست
که هرجا مي روم
وقتي تو نيستي ...
آدمي مي شوم
كه آب خوش از گلوي لحظه اش
پايين نمي رود

و آسمان فقط
يك وجب است
از تصوير زميني تنگ و تاریک
كه تو را کنار من ندارد!

تـــــصویرها

بدون تو
از نخ پوسيدهء ثانيه ها
آويزانم

از خيمه شب بازي
عقربه ها با خودم
مي ترسم

بدون من
ديگر
بي لبخند
براي هيچ تصويري
آماده نخواهي بود

ما نباشيم
چه لحظه هايي
كه ثبت نخواهند شد
بدون ما
تصويرها
به دنيا نيامده
به باد تاريخ رفته اند ...

خسته

من از تمام مردان روزگار
خسته ترم
اما هنوز
بيش از همهء زن هاي دنيا

براي تو مي ميرم

تقدیر

من به تقدير مشكوكم
به قصه هاي عاشقانه حتي ...
به زناني كه با يك تار مو
تو را دار مي زنند
و مرداني كه اثبات عاشقي شان
شمشير و جنگ بوده ست

تقدير گفته بود
دلم شكسته است
و نشاني از تو را
كف دست من
خط خطي نكرده بود

دروغ گفته بود
و من
همين يك بار
از خيانت كسي ذوق كرده ام

ببين
عشق را گذاشته اند كف دست من
و من بي شمشير هم مي جنگم
براي تو

مي خواهم دنيا نباشد
اما يك تار موي تو را
براي دار زدن هم
به آن نمي دهم

و اين قصه اي ست
كه تقدير آن تويي

عــــــــــــــــــشق

عشق
چيز عجيبي ست
وقتي از من
ديكتاتوري مي سازد ، زود رنج
كه تنها تو را
انحصاري مي خواهد

از تو
نازك دلي
كه اشك مرا
تاب نمي آورد ...

عشق چيز عجيبي نيست
شايد

اما
من و تو
عجيب ...
عاشق شده ايم !

جنگ

مـــــرد كه رفت جان بكند
زن دل كــــند
مـــــادر گيس هايش را ...

كسي نفهميد
زنجير گردنش
آنقدر محكم نــــبود

تا حضورش را
زمين گير كند

شايد برگردد
اين مرد
اما ...
قدم از قدم
بر نخواهد داشت

او كمي آن طرف تر
در حوالي جنگ و خون
پاهايش را
جا گذاشته ست

زنده ...

پریشان بود
فکر می کرد طوفان زده ست
بارها برای خودش
و کشتی های غرق شده ش
کابوس ها دیده بود

شناور در يك تسليم رام

دست و پا بزن مــــــــرد!
هنوز زنده ای
و آنها که بیرون از اینجا
عزای تو را , ادا در می آورند
ندانسته اند ...
دریا !
فقط مـــــــرده ها را
به بیرون پرت می کند

سال تحویل

بيا
گوشهء دلم را بگير
جايي پهن كن
كه بوي بهار به آن رسيده باشد

دلم سرد نيست
فقط
زمستاني ست
بي برف و يخ بندان
كه خيالت

هيچ !
به فكر كوچ نيفتد

صداي چشم هايت مي آيند
حول حالنا ...
چه خوب است كه چشم هاي تو
دعاي خير من است

عشق نو ...
تو را بر تن لحظه ها كرده ام
همين كه هستي
سرنوشت عوض مي شود

بدون تو
بعيد مي دانم
هيچ سالي
مرا تحويل بگيرد ...

کــــــور

پشت پلك هر خيابان / مردي ست
كه رد شدن از عرض عشق
از طول درمان زخم هايش
دردناك تر است
پشت قلب هر شهر/ زني ست
كه گريهء دلواپسي هايش
خيابان هاي شهر را

خيس تر از باران كرده ست
كسي بيايد
به زن هاي عاشق بگويد
دست مردهاي شهر را بگيريد
از خيابان هاي خيس رد كنيد
"عشق " كورشان كرده ست

قصه ...

ما قصه زیاد شنیده ایم
ما زیاد خوابیده ایم
و هیــــــــچ بوسه ای بیدارمان نکرد

زنان همه
مرده تر از آن بودند
که به یک بوسه
بیدار شوند

و مــــــردی شاید

آنقـــــــــدر بیدار نمانده بود
تا دلهــــــــره های یک شب زن را
حتی ...
در خواب ببیند

و مــــا هنوز منتظریم
که شب نرسیده
برای عمری آشفته خوابی
یک مشت شایعه بسازیم
و کنار قصه های خیالی
مفت مفت بمیریم

مـــــــــــستی

عاشقي ات هم
مثل زمان مستي
گرم است
مي خندد
به سلامتي بودنم
ذوق مي كند ...
و من
هر چه حرف راست عاشقانه ست را
از دهان مستي ات شنيده ام

کم حواس

تو باشي
من
قدم به قدم فدايت مي شوم
تو باشي
از لحظه هاي دلتنگي
جلو مي زنم
به تمام درهاي بسته
دهن كجي مي كنم
به بن بست ها ...
به خيابان هايي همه با يك نام ...

دوست دارم
تو باشي و من
نشاني ها را گم كنم
راه خانه را هم ندانم
تا همه بفهمند
براي من كم حواس
خانه آنجاست
كه تو باشي
تا من
قدم به قدم فدايت شوم

گم و گور

عاشق گورش را گم نمي كند
يك وجب خاك پاي تو را
دو دستي مي چسبد
تا هزار سال سپيد
به هزار روي سياه
نشان دهد

بايد آدمها بفهمند
قصه ء عاشقي
شايد
كه سري دراز دارد
اما من سرم
فقط
براي گم نكردن گورم
از كنار تو
درد مي كند