زن ها که می جنگند

موهاي زن
خيلي بلند بود
شبيه بختش
آنقدر پيچيد
دور دست مرد
تا دست مرد
كوتاه شد
موهاي بلند زن
به عمر كوتاهش نرسيد
به داد بختش نرسيد
اما

به داد خيلي ها رسيد

جاده

جـــاده ها
بـــي بدرقه مي روند
بــــدون استقبال
بر مي گردند
تـــو
بي بدرقه هم
با استقبال
مي روي

مي روي
تا برنگردي

تهمت

سالهاست
فهميده ام
هيچ شعري
مرا شاعر نمي كند
و هيچ غير از تويي
مرا عاشق

حالا تو هستي

من شبيه عاشق ها
مي نويسم
آن وقت
اين مردم
تهمت شاعري
به من مي زنند

پاییز

مرداد ندارد
اين پاييز
تو را كه دارد
هنوز

تو باش

چشم هايت را ورق بزن
فصل ها عوض شوند
پيك را
در دست هاي مردانه ات
بچرخان
هوا تازه شود

نگاهم كن
شايد
جايي در من
تعطيلي اتفاق بيفتد

سالنامه ء من
به طرز غريبي
از احوال تو
شكل مي گيرد

حالا شنيده ام
كه باد مي آيد
چندي ست
در استكان خالي تو !
لابد
پاييز است ديگر ...

مسافر

بوي چمدان مي دهي
و غربتي
شبيه آخرين راهروي فرودگاه
در نگاهت مرا مي كشد

حرفهايت
مثل تابلوي اعلام پرواز
تكليف خودش را نمي داند

مسافر بدبختي هستم
كه از مبدا تو رانده
از مقصدت مانده ام

باش
وقتي كه بايد !
آدم ها گاهي
سر همين گيجي ها
از خير رسيدن
گذشته اند ...

تناسخ

در من تبری هست
که مرا قطع خواهد کرد
در من درختی
كه مرده ست

تناسخ
سالهاست
در من

اثبات شده است

کابوس

تو
وصلهء نا جوري هستي
كه به روزهايم مي دوزم
شب ها
" چهل تكه" ام را
روي سر مي كشم
و مي ميرم
هزار و چند كابوس ديگر
تمام مي شوي
زندگي ؟

خراب شده

من
  با خودم
 با عشق
 دسته جمعي
خودكشي مي كنيم
ديوارها با من حرف مي زنند
 تو با من
من با سكوت

لب هايم را دوخته است
 اين خرابه
 با  سوزن هایی
که آدمها " باید"
 اما نزدند به خودشان

دست هايم قطع مي شوند
 مي افتند كنار تنم
اين دست ها
حتما مال مرگ بودند
 وگرنه دستي كه تو را سمت من نَكشد
كه نمي كِشد

  فــــــقط مرا مي كُشد

چقدر غريبه ام
 خيابان /با کوچه
 با شهر / شعر
  من / تو
 با منِ بي تو در اين خيابان
 منِ بي تو در اين شهر
 اين شعر
چقدر سيل باريدم و گل گرفتم
در خودم

من بارها
بی دست
 بی عشق
 بدون تو
 تنهاي تنها
خودكشي كرده ام
و اين " خراب شده "
مرا هر شب
 رأس ساعت بي تويي
 به خيابان حواله مي دهد

خـــــالی

خيابان
از تو خالي

نيمكت ها
از من و تو

چشم آدم ها خالي

حتي
دهان من از حرف

دلم اما
_ تا دلت بخواهد _
پر است
جاي همهء
اين ها ...

مبتلا

بس كه عاشق است
مرا نمي بوسد
مي گويد مبتلا مي شوم

بس كه عاشق ام
باورش می کنم

كار از كار گذشته ست
من
از آنچه او خيال مي كند
حتي
خوش باورترم

اسطوره

آماده ام زندگي كنم
يا بميرم
تنها اگر
تو فرمان دهي

حالا بيا
كنار سرزميني
كه فتح كرده اي
آرام بگير
تب جنگ گرفته اي
و شهر تسليم است

دست و پاي عشق را
بسته اند
و دنيا از چهار گوشهء زخمي
آويزان است

سپيد بختي
در شام آخرهاي زيادي
با مردمان دلداده
خداحافظي كرده ست

ديوانه نيستند اينها
كه سر خود را به باد داده اند
به نام عشق !

هيچ كس نمي فهمد
صبحدم روز بعد
آن چه
براي هميشه رفت
دل من بود

و از چهار چوب دنيا
آن كه مرا
به زمين آورد
دست هاي تو

و اين
عادت بد تاريخ است
كه اسطوره ها را
زودتر فراموش مي كند

وگرنه داستان تو را بايد
قرن ها تكرار كنند
سرداري كه مرا
بي جنگ
بي شمشير
تنها با دست هايش
فتح كرده بود

بزرگترها

بزرگتر ها
شلوغش مي كنند

او را نمي شناسم
به او كه مي رسند
به من " مي رسند "
من اما هيچ وقت
به عشق نمي رسم

صورتم را بند مي اندازند
من چنگ به بند دلم
گل انداخته ام
و چقدر سرخي به من آمده است
آنقدر كه تا سالها
صورتم را با سيلي
زيبا نگه داشت
مرد !

بزرگتر ها چقدر شلوغ مي كنند
قند مي سابند
مي سابند
دلم را
خودم را

اشك شور است
او مي خندد
غذا شور است
گريه مي كنم

پا جلو گذاشته اند
سفيد بخت شوم
پا در مياني مي كنند
نروم يك وقت
بختم سياه نشود

بزرگترها
ديگر برويد
بي زحمت
ميخواهم با اجازه تان
به زندگي " برسم "
مگر نمي بينيد
سر رفته است

خواب

خواب زياد ديده ام
و بارها پريده ام
آشفته ...
" خير باشد "

سالها بعد
تعبير خوابم كه تو بودي
فهميدم
لااقل
خواب كه مي بيني
زن بودن
چيز خوبي ست

دو سال

چاره اي نيست
جز اينكه
بخواهي دوستت داشته باشم

من
دو بار
سيصد و شصت و پنج روز
خوشبخت بوده ام
به اندازهء يك پرندهء گيج
وقت باز شدن پنجره

به قدر تنهايي هزار و سيصد و
چند ساله ام ...
باز هم دلهره ها كشيده ام
مبادا كه نباشي ...

تو از سر تنهايي
من از سر دلخوشي

فرقي هم نمي كند

تو چاره اي نداري
جز اينكه بخواهي
دوستم داشته باشي

مسافر

دختري كه گوشهء دلش را
قطار كشيد و برد
هنوز هم
به مسافري فكر مي كند
كه او را از كنار ريل بلند نكرد
مسافري كه حالا
يك دست داشت
دو چمدان
و بليط بخت آزمايي اش را
كه برنده نبود

به جاي
بليط قطاربرداشته بود

كسي نفهميد
مرد كجا پياده شد
اما دخترك
از بخت بد
روي ريل ها
با دلي
كه ديگر گوشه نداشت
از زندگي
پياده شده بود

چقدر می ماند

چند قرن دلتنگي مانده به تو ؟!
چند سطر شعر
چقدر گريه
چند برگ تقويم
چند قدم تا خيابان خانه ات
خانه ام ...
چقدر نفس تا تو

اصلا
چقدر از
من
مي ماند
بعد از همهء اين ها ...؟!

بحران

بــــــحران
آسماني نيست , آبي تر

دغدغه اي نيست
آب خوش
يك وجب جا با

يك مشت " آدم تر"

بدبختي اينجاست
که هرجا مي روم
وقتي تو نيستي ...
آدمي مي شوم
كه آب خوش از گلوي لحظه اش
پايين نمي رود

و آسمان فقط
يك وجب است
از تصوير زميني تنگ و تاریک
كه تو را کنار من ندارد!

تـــــصویرها

بدون تو
از نخ پوسيدهء ثانيه ها
آويزانم

از خيمه شب بازي
عقربه ها با خودم
مي ترسم

بدون من
ديگر
بي لبخند
براي هيچ تصويري
آماده نخواهي بود

ما نباشيم
چه لحظه هايي
كه ثبت نخواهند شد
بدون ما
تصويرها
به دنيا نيامده
به باد تاريخ رفته اند ...

خسته

من از تمام مردان روزگار
خسته ترم
اما هنوز
بيش از همهء زن هاي دنيا

براي تو مي ميرم

تقدیر

من به تقدير مشكوكم
به قصه هاي عاشقانه حتي ...
به زناني كه با يك تار مو
تو را دار مي زنند
و مرداني كه اثبات عاشقي شان
شمشير و جنگ بوده ست

تقدير گفته بود
دلم شكسته است
و نشاني از تو را
كف دست من
خط خطي نكرده بود

دروغ گفته بود
و من
همين يك بار
از خيانت كسي ذوق كرده ام

ببين
عشق را گذاشته اند كف دست من
و من بي شمشير هم مي جنگم
براي تو

مي خواهم دنيا نباشد
اما يك تار موي تو را
براي دار زدن هم
به آن نمي دهم

و اين قصه اي ست
كه تقدير آن تويي