هزار و یک شب

هزار و يك شب حرف
در دهان من خوابيده است
هزار و يك سال
بغض كرده ام
هزار و يك قرن
كر بوده اند
حالا بيايند
دهانم را
گل بگيرند
آب از آب تكان نمي خورد
چیزی مرا
به شبی دیگر
دلخوش نمي كند
به هر رفتني كه باشد
زير بار حرفها كه نا گفته ام
زنده به گور خواهم شد

مرگ

مرگ دختري بود
مو مشكي
با چشم هاي تيره
كه وقتي غمگين بود
شبيه جان كندن مي شد
مرگ
دختري آرام و گوشه گير

شبيه من بود

مشکوک

مشکوکم

به خودم

به نبودنت

به خدا که نخواست

ببین

چقدر می شود

تو را خواست

و چه راحت

در نبود تو

بود

قیچی

دختر شجاعي نبوده ام
هيچ وقت ...

زني كه در خانهء ما بود
بي صدا جيغ مي زد
به تنهايي عاشقي مي كرد
و من تا سالهاي بعد
ربط گريه را
با كنج كمد
كنار پنجره
حتي به بهانهء گرد و خاك
در آن خانهء بي گرد و خاك

نمي فهميدم
دلم مي خواست قيچي بردارم
تنهايي زن را كوتاه كنم
حيف كه هيچ وقت
دختر شجاعي نبوده ام

من
به موهاي بلندم
به تنهايي خودم
مادرم
و هر زني كه از كوچه رد مي شود
وابستگي دارم
و دستهايم
به كوتاه كردنشان نمي رود

اتفاق های نباید

ما
از اتفاق هاي نبايد گذشته ايم
از آخرين پيك هاي مستي
ما از شبانه هاي عشق
از بدرقهء گس سالها آشنايي
گذشته ايم
تو
آن طعم خوشي ، از پس هر جرعه
بهانه اي
براي يك
" به سلامتي " بيشتر
من هميشه
بار آخر تو ام
استكان پاييني
در مرام مستي ات
ما هميشه
از اتفاق هاي نبايد گذشته ايم
از آب ها
مرزها و مستي ها ...

ما وقتي به هم ميرسيم
كه دنيا
از ديوانگي هاي مان
سالها دور خودش
چرخيده است

یک جفت چشم

وقتي رفت
يك جفت چشم
ميان در جا مانده بود

وقتي رفت
يكي از جفت ها
جا مانده بود

اتفاق

حادثه
يعني تو بيايي
فاجعه
يعني من نباشم
تو نمي آيي
من هم نمي روم
معجزه همين است
اتفاقي كه قرار نيست .
بيفتد

خلق

خلق تو را تنگ كرده ام
اگر
و خلقم كه باز نمي شود
تقصير تو نيست
دستم كوتاه است
و باز درازتر از پاهايم
بر مي گردم
بر مي گردم
هر بار
تو را مي بينم
كوتاه ...

و دنيايي در من بنا مي شود
دنيايي در من ويران
و اين چند روزها
مرا ياد خدا مي اندازد
كه عاشق شد و ساخت
و او
خدا بود لابد
و دستش مي رسيد به عشق
من اما خدا نيستم
و دستم به تو نمي رسد
زورم اما
عجيب به خودم مي رسد
خدا نيستم
فهميده ام
بندهء تو ام
آن وقت هر بار كه مي بينمت
فقط در چند روز
مرا خلق مي كني
و من
مثل بنده اي نا شكر
در چند لحظهء دلتنگ
ويران مي شوم

تلفن

فكر مي كنم
به باجهء تلفن
و دست هايم عرق كرده است
نبض يك عشق ساده

در من لگد مي زند
تو
همان اندازه
پر شوري
و شبيه روزهاي دور
ساده ...
بيتابم
به قدر لحظهء بلعيدن سكه
در گلوي سرد گوشي
و صدايي كه مي گويد
عشق
آن سمت من نشسته ست
تو همان اندازه نزديكي
من همان اندازه دلتنگم

روزنامه

روزنامه ها
از كدام روز مي نويسند
من
بي صدا ترين حادثه ها را
هر شب ثبت مي كنم

با خاك يكسان مي شوم
موج اندوه مرا مي گيرد
و آنقدر ماتم بر سرم باريده ست

كه دنيا بايد
عزاي عمومي اعلام كند

شما روزنامه ها
اگر راست مي گوييد
يكي را پيدا كنيد
حادثه را از چشم هاي من ببيند
و  دنبال خبر كه مي رود
به اين خطر
دل بدهد

کافر

تو را مي پرستم
بدون مسجد
بدون معبد
هيچ پيامبري
تو را نمي شناسد
هيچ خدايي ...
تو را
من
كافر شده ام
كه ديگران را
رها كنم به راهي راست
و در سمت چپ پيكره ام
از تو ، بي شريك
براي خودم
بتخانه اي بسازم

گلوله ها

گــــلوله ها
دروغ نمی گویند
به سمت تو می آیند
تو را می شناسند
و آنجا می نشینند که باید ...
مــــــــــن
از گلوله ها کمترم
به در و دیوار تو می کوبم
به دلت نمی نشینم
و چـــــــــــقدر خالی
تـــــــــمام می شوم

گلوله ای
عشقی
که عمــــــــل نکند
هیــــــــــچ داستانی
نخواهد ساخت

اندوه

اندوه
ديوار كهنه اي ست
بي پنجره
پنجره اي
رو به بن بست
بن بستي
بدون نام
نامي
كه من نيستم
در گلوي تو

اندوه
منم
بي پنجره
بي نام
بي تو
كه تمام ديوارهاي كهنهء دنيا
در گلويم
ترك خورده اند

زن ها که می جنگند

موهاي زن
خيلي بلند بود
شبيه بختش
آنقدر پيچيد
دور دست مرد
تا دست مرد
كوتاه شد
موهاي بلند زن
به عمر كوتاهش نرسيد
به داد بختش نرسيد
اما

به داد خيلي ها رسيد

جاده

جـــاده ها
بـــي بدرقه مي روند
بــــدون استقبال
بر مي گردند
تـــو
بي بدرقه هم
با استقبال
مي روي

مي روي
تا برنگردي

تهمت

سالهاست
فهميده ام
هيچ شعري
مرا شاعر نمي كند
و هيچ غير از تويي
مرا عاشق

حالا تو هستي

من شبيه عاشق ها
مي نويسم
آن وقت
اين مردم
تهمت شاعري
به من مي زنند

پاییز

مرداد ندارد
اين پاييز
تو را كه دارد
هنوز

تو باش

چشم هايت را ورق بزن
فصل ها عوض شوند
پيك را
در دست هاي مردانه ات
بچرخان
هوا تازه شود

نگاهم كن
شايد
جايي در من
تعطيلي اتفاق بيفتد

سالنامه ء من
به طرز غريبي
از احوال تو
شكل مي گيرد

حالا شنيده ام
كه باد مي آيد
چندي ست
در استكان خالي تو !
لابد
پاييز است ديگر ...

مسافر

بوي چمدان مي دهي
و غربتي
شبيه آخرين راهروي فرودگاه
در نگاهت مرا مي كشد

حرفهايت
مثل تابلوي اعلام پرواز
تكليف خودش را نمي داند

مسافر بدبختي هستم
كه از مبدا تو رانده
از مقصدت مانده ام

باش
وقتي كه بايد !
آدم ها گاهي
سر همين گيجي ها
از خير رسيدن
گذشته اند ...

تناسخ

در من تبری هست
که مرا قطع خواهد کرد
در من درختی
كه مرده ست

تناسخ
سالهاست
در من

اثبات شده است

کابوس

تو
وصلهء نا جوري هستي
كه به روزهايم مي دوزم
شب ها
" چهل تكه" ام را
روي سر مي كشم
و مي ميرم
هزار و چند كابوس ديگر
تمام مي شوي
زندگي ؟