ما جا مانده ایم

تو در چشم های من
جا مانده ای
من در دست های تو
و دست های تو
ای کاش
در اندام عشقی دور و محو

جا نمانده باشند

آدم ها همیشه
خودشان را جا می گذارند
در لحظه ای که مرده اند
یا حتی
زمانی که
" کمی " زندگی کرده اند

فکر می کنم
اگر
به خاطرم زندگی کنی
تا ابد
برای تو بمیرم

و چه کسی
قرار است
ثابت کند
من و تو
پشت سرِ یک مشت " چشم بد"
یا یک عمر تنهایی
جا نمانده ایم ...؟

یک لحظه

زیستن کنار تو ...
وقتی خدا
زمین و زمان را
به هم دوخته است

مردن حتی ...
وقتی که تو باشی

خوشبختی شاید همین است !
یک نفس
در چشم های تو
وقتی که به من دوخته ای

و دیگر چه فرق می کند
قبل از تو
من
چقدر زندگی نکرده ام
چقـــــدر مرده ام

شبیه هیچ کس

خیلی ها
که انـــگار یکی بودند
باحرفهایشان
که هـــرگز یکی نبود
آمدند
پا گذاشتند
روی واماندگی ام
و سر از هیچ کجای دلم
در نیاوردند

یک روز
تو آمدی
که شبیه هیچ کسی نیستی
و حرفهایت همیشه یکی ست
از تنهایی ام
سر در آوردی
و از من !
که هیـــــــچ کسی نیستم

و من این بار ...
/ شـــوخی نیست /
به جز تو
از تـــمام آدم هایی که
حرفشان یکی نـــبود
و چه می دانم
شایـــــد هم
اصلا نــــبوده اند
دل بریده ام

ماندانا طورانی mandana tourani

روز هشتم

من از تمــــــــــــــام تقویم ها
روزهای هشتم هفته را
خط می زنم

آدم های بی سرانجام
همیشه
یک روز اضافه دارند
برای نبودن ...

روزهای هشتم هفته
برای نیامدن اند
و تـو ... امـــــــــــــــا
مردِ تمـــــامِ روزهای بودنی ...

وعده ...

این جنگ نا تمام
با کشتار دسته جمعیِ
من و
بودنم
من
و نبودنم
دارد به فاجعه ای
تبدیل می شود
من با خودم می جنگم
قحطیِ عشق می شود
و آن وقت
حسرتِ یک لحظه آسودگی
مرا می کشد!


دستم به هیچ چیز نمی رسد
و این هیـــــچ ربطی ندارد
به این قانونِ مضحک
که چیزهای خوب
برای نداشتنند ...

قرار نیست هر جنگی
تو را بکشد
هر روز
هر روز
تو را ...
با دست های کوتاه
و پاهای درازتر از سهمت
می گذارند
کنار دیوار
فرمان آتش می دهند

آن وقت
رهایت می کنند

تا جنگ تمام شود
همین است که هست

من فقط
تسلیم وعدهء مردن می شوم

و دست هایم
به مرگی که می گفتند
حق بود
مثل تمام چیزهای خوب دیگر ...
نمی رسد

مرد مسیرهای آشنا

تو مرد کوچه های بن بست نیستی
مرد مسیر های آشنا چرا ...
من اما
زنی گم شده ام در هراس خیابان
که هیـــــچ مردی
به جز تو
ترس مرا کم نمی کند

دنبال نشانیِ آشنا رفتن ولی
کار هر زنی می تواند باشد

کاش تو ...
تنهــــــا
نشانی خانهء من باشی !

فقط نمی فهمم
چرا این روزها
فکر می کنم
من به بن بست رسیده ام
و تو در غریبگی این خیابان ها
گم شده ای ...

دل بسته

چهــــــــــــــــــــــار ستون بدنش ریخته بود
زنی که
تکیه اش را به " تـــــــــــــــــــــو " داد
تو ...
مرد خوشبختی باشی شاید
که چهــــــــــــــــــــــــــــــار ستون " بــــــودنش " محکم است
وگرنه ...
زنی که دل می بندد
بر بـــــــــــــــــــــــاد می رود

اهلی

من گریخته ام
سالها
از تفنگ ها
گریخته ام از انعکاس قدم ها
که بوی مرگ می آورند ...

هنوز هم می گریزم
کمی دیر است شاید
نفس که ندارم و تو ... با شکوه و تملک
در چشم های من زل میزنی
دلم میخواهد لنگ بزنم ... آرام شوم
شکــــــــــــــــار شوم

به من که می رسی
فرمانروای مطلق ِ جنگل !
گلویم را بفشار
صدایی نمانده
در بغض های شلیک نشدهء حنجره ام

برای یکی شدن ...
چشم در چشمت می گذارم
و تمـــــــــــــام میشوم

این بیشه های سراسر وحشت
تو را با ابهت
پر از عطشِ داشتن
به دنبال من انداخت
و مرا بی ترس
اینگونه
آرام ... اهلـــــــــی
در آغوش تو ... ؟

قانون جنگل
اگر این است
قانون بدی نیست

عاشقی

حالم شاید خوب نبود
این را تمام پیاده روهای شهر
که جای پاهای زنی از هم پاشیده
تنشان را زخمی کرده بود
شهادت داده اند

عاشقی اما ...
حال هر آدم شکسته ای را خوب می کند 

این را زنی شهادت داد
که تمام وجودش را
جای پاهای تنهایی
زخمی کرده بود

و اما عشق

تو
و دق مرگیِ روزهای رفته ات ...
من
و دلمردگی روزهای نیامده ام ...

و امـــــــــا او ...
که هر روز
درگیرِ دلخوشی های نداشته اش
به یک بهانه می خواهد مـــــــن را خط بزند
تا تـــــــــــو را
از سر بنویسد

باور کن
یک جای کار می لنگد
که همـــــــه
دیـــــــر به هم می رسند


وگرنه
اینهمه آدم
" دست به عصا "
دنبال عشقی نبودند
که شایــــد
روزی
به یک جایی برسد

زندگی

بوی خاک می آید
خاک خیس
مثل صورت همیشه نمدار من

سنگ سرد است
مثل قلب آن مرد که رفت
  مثل آن زن که می رود ...

صدای گریه را می شنوم
و نمی فهمم چرا 

می نشینم
دهانی شیرین می کنم
خیلی وقت است
دهانم
به این خوش طعمی نبوده است
دست می کشم
روی سنگ
و شک می کنم
به مردمانی که اینجا نشسته اند
انگشتم روی خطوط فرو می رود
با خودم می گویم
شاید کور باشند آدمهای اینجا ...
یا مرده اند
که طعم گس لحظه هاشان را
هیچ چیز عوض نمی کند

بوی خاک خوب است
و هوای اینجا سرم را ...
تمام بدنم را سبک می کند
من دچار بی وزنی ام
و غروب ... ته دلم را ... نه !
دور و برم را فقط
خالی کرده است
.....................
دخترم نمی روی ؟
شب های اینجا سنگین است و سرد
.....................
نه آقا !
من اینجا زندگی می کنم
و شب های سنگین و سرد را
گذاشته ام
برای آنها که رفته اند تا مردگی کنند
و کورند
و بوی خاک را دوست ندارند
و طعم دهانشان را
هیچ چیز عوض نمی کند
...............................
من اینجا ماند ام
تا زندگی کنم

زنان تمام شده

هیـــــــــــچ زنی
تمـــــــــــام نمی شود
وقتی ...
امتداد نگاه یک مرد
تنــــــــــــــــــها
به او ختم می شود

اگر نه ... که ما مـــــــــــرده ایم
و ســــــــالها بعد از این
مردانی بی چـــــشم
سر از گورستانی در می آورند ...
پر از زنانِ تمــــــــــام شده ای
که از عشق
" رو" گردانده اند

عشق یکی نبود

تکرار می کنم

دلتنگی های من

از عمق آغوش تو

خیلی کمتر است

و قد هر بهانه

تا سر بازوانت هم نمی رسد

فقط نمی فهمم

اعتمادی هست

به این عاشقانه

یا به من حتی ...

که زبانم هیچ وقت

به درازی شب ها نمی شود

و واژه  را

بر عکس این همه اشکِ بی دلیل

کم می آورم

اما اقرار می کنم

منتظر معجزه بودم

چیزی بیشتر از جسارتِ تاریخ

که پیدایت شد

و من چقدر دلم می خواست

آخرین پیامبر جهان می شدم

که اثبات حرفم تو باشی

اعتراف می کنم

 که فهمیده ام

همه کافر بوده اند

عشق هرگز یکی نبود

و حجم بودنت

از باور تمـــــام مردم این دنیا

برای من

آشناتر است

گره

همیشه یک نفر راست نمی گوید
همیشه یک نفر باور می کند
همیشه کسی می گذرد

من
سالها پیش
تقدس دخترانگی ام را
در گرهء روسری ام
سفت و سخت باور کرده بودم

و روزها ... چنان کسل گذشتند
و مادرم راست نگفت ...
سفید بختی ام
در هیچ کجای این گره
جا نمانده بود

حالا
دیگر هیــــــــــــچ چیز نمی گذرد
مثل کسالتِ روزهای پر دروغ
مثل منِ ساده لوح
که بی آنکه مادرم چیزی بگوید ...
زنانگی ام را
با گرهء کوری که در گلویم است
باور کرده ام

اما این بار
فهمیده ام
سیاه بختی ام
درست همین جا
زیر همین گره
جا خوش کرده است

من که دروغ نمی گویم
و تو
می تــــــوانی که بگذری
چون ...
آنکس که همیشه باور می کرد
دیــــگر
اینجا زندگی نمی کند

عاشق که باشی
فکر میکنی کسی هستی
یک روز
از پشت خیال بافی هایت
می آید
با لاقیدی
به تو امر میکند
نبــــــــــــــاش!
و تو نیست می شوی

پس من
از امشب
آنقــــــدر خودخوری می کنم
تا تمــــــــــــــام شوم
حالا
اگر راست می گویی
بیــــــــا و مرا
پیـــــــــدا کن

تنها یــــک لحظه
چشم بر هم می گذارم و پنهان میشوی
دیگر ... تا هــــــمیشه پیدایت نمیکنم ...
من و تو
هیــــــچ وقت ...
همبازی خوبی برای هم نبوده ایم

بی بازگشت

من از شب افتاده ام
روی چشم های تو

می خواهم بروم
تا تهِ روشنی
رفتنم با خودم است
نــــــــــگاهت اما ...
چیز دیگری می گوید

برگشتنم با خداست
می دانم

محو

از رنگ رفته ام
مثل عکس کودکی هایم

خاک خورده ام
مثل جانماز کنج خانه
که دیگر
قرار نیست
کسی را به خدا نزدیک تر کند

محو شده ام
مثل بزکِ زن های عزادار
و فکر می کنم
لحظهء مردنم را
خودم
نقش خواهم زد ...
.
.
.

مرا آویزان می کنند
از ریسمانِ بلندِ اندوهم
و نگفته هایم
مثل دندان لقی سمج
در دهانم
تکان می خورد

حالا ...
تا فرصتی هست
می روم سراغ خیالم
و فکر می کنم
روزی برسد
که عشق خواهم داشت ...

من از رنگ رفته ام
از " رو " نرفته ام

بی مقصد

آخر سر
راه ها و جاده ها که تمام شوند
جای خالی من پر می شود

به تو
اما ...
دیگر چه راهی مانده
تا نرفته باشم ؟

حالا اگر می خواهی بروم
از خیالم کنار برو
بیشتر ماندنم
تنها پای رفتنم را لنگ می کند

این جاده ها
و این تو...

که هیــــــــچ راهی
به مقصدت شروع نمی شود

هیچ کس به من نگفت
تنهایی ...
یعنی تا ابد

و من فهمیدم
تا ابد
فقط تا وقتی ست
که کسی مثل تو
هنوز ...

نیامده باشد